عبدالعظیم همایونی، فعال کارگری، در گفتوگو با ایلنا، با اشاره به فشار فزاینده هزینههای زندگی بر کارگران و کاهش قدرت خرید مزدبگیران، و همچنین پیامدهای افزایش قیمت سوخت، اظهار داشت: بسیاری از کارگران امروز نه برای رفاه و بهبود زندگی، بلکه برای تأمین حداقلهای لازم برای ادامه حیات تلاش میکنند.
این فعال کارگری با تأکید بر اینکه دغدغه کارگران، دستیابی به ثروت و رفاه نیست، بلکه فراهم کردن یک زندگی حداقلی و آبرومندانه است، تصریح کرد: واقعیت زندگی کارگران ساده و تلخ است؛ حقوقی که دریافت میکنند، پاسخگوی هزینههای روزمره نیست و هر روز بخش بزرگتری از درآمد خانوار صرف تأمین نیازهای اساسی ترانه میشود.
به گفته وی، افزایش مداوم قیمت کالاها و خدمات در شرایطی رخ داده که درآمد کارگران متناسب با هزینههای زندگی رشد نکرده است. در چنین وضعیتی، هزینههای مسکن، خوراک، درمان، آموزش، حملونقل و سایر نیازهای ضروری، سهم بیشتری از درآمد خانواده کارگری را به خود اختصاص داده و قدرت خرید مزدبگیران را بیش از پیش کاهش داده است.
این فعال کارگری با اشاره به تجربه افزایش قیمت کالاهای اساسی پس از حذف ارز ترجیحی، بیان کرد: فشار ناشی از این سیاست بیش از همه متوجه خانوارهای کمدرآمد و کارگری شده است. گزارشهای اقتصادی و آمار نیز نشان میدهند که تأثیرات حذف ارز ترجیحی در بازار کالاهای اساسی و سبد معیشت خانوارها همچنان ادامه دارد و افزایش قیمت مواد غذایی نقش مهمی در تشدید فشار تورمی بر مردم داشته است.
همایونی میگوید: در چنین شرایطی، هر تصمیم اقتصادی جدیدی که به طور مستقیم یا غیرمستقیم هزینههای زندگی را افزایش دهد، باید با توجه ویژه به وضعیت مزدبگیران و اقشار کمدرآمد اتخاذ شود؛ زیرا کارگران امکان جبران افزایش هزینهها از طریق افزایش درآمد را ندارند و در بسیاری از موارد، دستمزد آنها پیش از پایان ماه صرف هزینههای ضروری زندگی میشود.
وی با ابراز نگرانی از افزایش قیمت بنزین و تأثیر آن بر هزینههای زندگی گفت: مسئله تنها قیمت پرداختی در پمپ بنزین نیست. افزایش قیمت بنزین میتواند از طریق افزایش هزینه حملونقل، کرایهها و هزینه جابهجایی کالا، و همچنین از طریق افزایش قیمت سایر کالاها و خدمات به بخشهای مختلف زندگی خانوارها سرایت کند؛ مسئلهای که برای کارگران اهمیت مضاعفی دارد، به طوری که حتی میتوان گفت پس از افزایش قیمت بنزین، تمام حقوق یک روز کارگر، فقط صرف جابهجایی میشود!
این فعال کارگری تأکید کرد: در صورت افزایش قابل توجه قیمت سوخت، فشار تنها به مصرفکننده مستقیم بنزین محدود نخواهد ماند؛ چراکه بخش قابل توجهی از کالاها و خدمات به حملونقل وابسته هستند و افزایش هزینه جابهجایی میتواند به افزایش قیمت تمامشده کالاها منجر شود.
همایونی در ادامه با اشاره به شرایط اقتصادی موجود، مسئله اصلی کارگران را شکاف میان درآمد و هزینه دانست و گفت: این شکاف با افزایش مداوم قیمتها، هر روز عمیقتر میشود. کارگرها به سختی میتوانند نان شب خانواده خود را تأمین کنند. امروز افزایش هزینههای ضروری زندگی، بخش قابل توجهی از دستمزد را پیش از آنکه صرف نیازهای رفاهی یا پسانداز شود، مصرف میکند. در چنین وضعیتی، کارگر نه تنها امکان پسانداز و تأمین آینده را از دست میدهد، بلکه حتی تأمین برخی نیازهای جاری خانواده نیز به مسئلهای دشوار تبدیل میشود.
وی توضیح داد: در سالهای اخیر، افزایش قیمت کالاهای اساسی و کاهش قدرت خرید باعث شده است سهم خوراک، مسکن و سایر هزینههای ضروری در سبد خانوار افزایش یابد.
او تأکید دارد که سیاستگذاری اقتصادی باید آثار مستقیم تصمیمات بر زندگی مزدبگیران را در نظر بگیرد و نمیتوان انتظار داشت خانوار کارگری، بدون افزایش متناسب دستمزد، بار افزایش قیمت کالاها، خدمات، مسکن، حملونقل و سایر هزینهها را تحمل کند.
به گفته این فعال کارگری، مسئله امروز کارگران صرفاً افزایش یک یا چند قلم از هزینههای زندگی نیست؛ بلکه انباشت افزایش قیمتها در طول زمان است که قدرت خرید دستمزد را تحلیل برده است. وقتی قیمت خوراک افزایش پیدا میکند، مسکن گرانتر میشود، هزینه درمان بالا میرود و حملونقل نیز گران میشود، دستمزدِ ثابت، عملاً هر ماه ارزش کمتری برای خانوار خواهد داشت.
همایونی گفت: متأسفانه کارگران در طول این سالها به جایی رسیدهاند که خواسته آنها صرفاً تواناییِ تأمین حداقلهایی است که یک خانواده برای زندگی شرافتمندانه به آن نیاز دارد. در واقع، مسئله ما این نیست که میخواهیم ثروتمند شویم؛ مسئله ما این است که باید بتوانیم زنده بمانیم.
همایونی در پایان خطاب به تصمیمگیرندگان گفت: از مسئولان و مقامات رده بالای حاکمیت میخواهیم در تصمیمگیریهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، شرایط واقعی زندگی کارگران را در نظر بگیرند و اجازه ندهند درآمد ریالی مزدبگیران در برابر موج افزایش هزینهها بیش از این تضعیف شود.