بانک ورزش– اتفاق ویژه بازی استقلال و نفت تهران، تمجید از جواد نکونام بود. کاپیتان پیشین تیم ملی کشورمان که به تازگی اعلام بازنشستگی کرده، دوشنبه‌شب راهی ورزشگاه آزادی شد تا مورد تقدیر قرار بگیرد. با این وجود جزییات تقدیر از جواد، طوری بود که زیاد شأن او رعایت نشد. این مراسم کوتاه در ورزشگاه خالی از تماشاگر، بدون حضور بازیکنان و مربیان استقلال برگزار شد. همچنین زمان انجام آن هم بین دو نیمه بود که باعث شد کلا همه چیز سرپایی و هول‌هولکی بگذرد. این مساله حالا باعث اعتراض منتقدان شده و آنها می‌گویند مراسم قدردانی از نکونام باید باشکوه‌تر از این حرف‌ها برگزار می‌شد. به علاوه خود استقلالی‌ها هم عارض شده‌اند که نفت نباید برای بازیکن سابق آنها در چنین وضعیتی مراسم تجلیل برگزار می‌کرد. شاید خیلی از این نقدها درست و منطقی باشد، اما آنچه فراموش می‌شود، نقش خود نکونام است. آیا واقعا وقتی با جواد تماس گرفتند و از او دعوت کردند، کاپیتان پیشین تیم ملی نمی‌توانست با سنجیدن شرایط، دعوت مزبور را نپذیرد و از نفتی‌ها عذرخواهی کند؟ آیا نکونام در جریان نبود که این بازی در ورزشگاه خالی برگزار می‌شود و حتی یک نفر هم روی سکوها حاضر نیست که به احترام او سر پا بایستد و کف بزند؟ وقتی قرار است به هر دلیلی از برگزارکنندگان این مراسم انتقاد کنیم، بد نیست سهم خود نکونام را هم کنار بگذاریم و از او بپرسیم آیا ستاره‌ای در این قواره، هر پیشنهادی را باید قبول کند؟