برچسب: به

1- نشست دیپلمات‌ها برای بررسی پیشرفت طرح پس از یک ماه که در نیویورک برگزار شد.

2-  تا اول ژانویه (11 دی) سازمان ملل نشست دولت دمشق و مخالفین سوری را تشکیل ‌دهد.

3- شش ماه آینده (25 اردیبهشت 95) میان دولت و مخالفان آتش بس – با هدف تدوین قانون اساسی جدید- برقرار ‌شود.

4- هجده ماه آینده (25 اردیبهشت 96) انتخابات آزاد با نظارت سازمان ملل و در چارچوب قانون اساسی جدید برگزار ‌شود.

مذاکرات فردا در واقع دومین گام از جدول زمانی فوق است که با تاخیر و تعویق چند باره انجام می‌شود. درباره این مذاکرات چند نکته مهم و قابل توجه وجود دارد؛

1- اوضاع میدانی؛ مهم‌ترین فاکتور در مذاکرات پیش رو، تغییر شدید اوضاع میدانی جنگ است. زمان به هیچ عنوان به نفع شورشیان و متحدان آنها به پیش نمی‌رود. ورق جنگ در تمام مناطق درگیری به نفع سوریه و پشتیبانان آن برگشته است. این لیست مختصری از اصلی‌ترین تحولات میدانی در فاصله میان نشست وین تا ژنو است؛

19آبان- آزادی فرودگاه کویرس بعد از سه سال محاصره و ادامه پیشروی‌ها به سمت شمال فرودگاه تا دروازه‌های شهر الباب
19 آبان- آزادسازی فرودگاه مرج السلطان در دمشق
3 آذر- هدف قرار گرفتن جنگنده روسی توسط ترکیه
6 آذر- ژنرال رشید بکتاش از فرماندهان ارشد ارتش آزاد در حما کشته شد.
8 آذر- 94 فرد تحت تعقیب در استانهای دمشق و حلب خود را تسلیم نیروهای دولتی کردند.
12 آذر- روسیه اعلام کرد دومین پایگاه هوایی عملیاتی خود در حمص را به راه می‌اندازد و 100 جنگنده دیگر به سوریه می‌فرستد.
5 دی- زهران علوش سرکرده جیش الاسلام در حمله هوایی به غوطه شرقی دمشق کشته شد.
14 دی- ارتش سوریه 60 درصد شهر شیخ مسکین را آزاد کرد.
16 دی- ابوراتب الحمصی فرمانده گروه احرارالشام در حمص ترور شد.
22 دی- شهر سلما در شمال لاذقیه آزاد شد.
4 بهمن- شهر ربیعه آخرین شهر استان لاذقیه به تصرف ارتش سوریه درآمد.
6بهمن- شهر راهبردی شیخ مسکین کاملاً آزاد شد.

و بالاخره آزادسازی بیش از 500 کیلومتر مربع از اراضی جنوب و جنوب‌غربی حلب طی مراحل مختلف. همانطور که مشخص است، در این مدت حدود دو ماهه، تروریست‌ها هیچ پیروزی قابل ذکری در میدان عمل به دست نیاورده‌اند و شکست‌های پی در پی آنان را در موضع انفعال و ضعف قرار داده است.

2- شورشیان گله بی‌صاحب؛ واقعیت آن است که امروز شورشیان در سوریه بیشتر شبیه گله‌ای بی‌صاحب هستند. گله‌ای که البته یکدست هم نیست و به گله شتر گاو پلنگ بیشتر شبیه است. آمریکا، عربستان و ترکیه به عنوان سه کشور اصلی حامی تروریست‌ها، در عین اهداف مشترک، اختلافات فاحشی نیز در این زمینه دارند. عربستان سه هفته پس از نشست وین، حدود 100 تن از سران گروه‌های شورشی را به ریاض فراخواند تا هماهنگی‌های لازم برای حضور آنان در مذاکرات امروز را فراهم کند اما با مرگ زهران علوش فرمانده جیش الاسلام ضربه سختی خورد. ترکیه حضور نیروهای کُرد در مذاکرات را خط قرمز خود اعلام کرده است. اختلافات میان شورشیان چنان عمیق و گسترده است که جان کری مجبور شد آنان را تهدید کند که اگر با یکدیگر برای حضور در ژنو به توافق نرسند، پشتیبانی حامیان خود را از دست خواهند داد. این اختلافات باعث شده است آنان از گفت و گوی رو در رو با نمایندگان دمشق خودداری کنند و مذاکرات ژنو به صورت «مذاکره از نزدیک» و با واسطه نماینده سازمان ملل انجام خواهد شد. با در نظر گرفتن همه این شرایط، بقول روزنامه رای الیوم؛ وقتی طرف‌های اصلی معارضان با یکدیگر کنار نمی‌آیند و نمی‌توانند اعضای خود را مشخص کنند، چگونه خواهند توانست با دولت سوریه مذاکره کرده و به نتیجه‌ای هم برسند؟!

3- هیاهو با دست خالی؛ در حالی که واقعیت‌های میدانی در سوریه کاملاً علیه شورشیان در جریان است، آنان برای سرپوش گذاشتن بر اختلافات، ضعف‌ها و شکست‌های خود، اکنون به جنجال و هیاهو روی آورده‌اند. این جنجال رسانه‌ای عمدتا دو محور دارد؛ اول بزرگنمایی و اغراق درباره تلفات غیرنظامیان در حملات هوایی روسیه و دوم دروغ‌پردازی و مظلوم‌نمایی رسانه‌ای و بین‌المللی درباره مناطق اشغالی که توسط ارتش سوریه محاصره شده است.(این در حالی است که شورشیان مناطق مختلفی از جمله نبل، الزهرا، فوعه و کفریا را سالهاست در محاصره دارند و مردم این مناطق علاوه بر محرومیت از غذا و تجهیزات پزشکی، در سایه سکوت مرگبار جامعه جهانی، هر روز با آتشباری شورشیان نیز مواجه هستند.) در همین راستا شورشیان چند روز پیش اعلام کردند شرط موفقیت مذاکرات قطع حملات هوایی روسیه و پایان محاصره مناطق اشغالی است.

4- بازی با مدل برجام؛ یکی از موضوعات به ظاهر فرعی – اما به شدت مهم و قابل تامل- در مذاکرات پیش رو، نقش جمهوری اسلامی ایران در این مذاکرات است. اهمیت این ماجرا از آنجایی دوچندان می‌شود که با دوره موسوم به پسابرجام مصادف است. آمریکایی‌ها برنامه‌های خاص خود را در مواجهه با جمهوری اسلامی ایران در این دوره دارند. چندی پیش نشریه آمریکایی نیویورکر در پایان گزارشی مبسوط نوشت؛ «آزمایش بعدی درباره نیات واقعی ایران، مذاکرات صلح سوریه است که قرار است این ماه آغاز شود و هیچ پاداش مالی ندارد! این آزمون بهتری به منظور سنجش آمادگی ایران برای تعامل با بقیه جهان خواهد بود.» معنای واقعی آنچه نیویورکر آمادگی تعامل با جهان می‌خواند، تسلیم شدن ایران در برابر طرح آمریکا برای آینده سوریه است. روزی که تروریست‌های اجاره‌ای آمریکا با دلارهای نفتی آل سعود و حمایت اطلاعاتی و لجستیکی ترکیه سرمست برخی پیروزی‌های خود بودند، واشنگتن نتوانست به اهداف خود برسد، امروز که ورق به کلی برگشته است و آمریکایی‌ها بهتر از هرکس دیگری می‌دانند سرنخ تغییر روند شرایط میدانی درکجاست و نمی‌توانند با مدل‌سازی از برجام، بازی باخته را به برد تبدیل کنند.

5- بازگشت به زمین؛ تقریبا تمام دیپلمات‌ها و تحلیلگران درگیر مسائل سوریه امیدی به مذاکرات پیش رو در ژنو ندارند و معتقدند این مذاکرات به نتیجه خاصی نخواهد رسید. چرا که طرف‌ها، بخصوص شورشیان و حامیان آنها هنوز حاضر به پذیرش واقعیت‌های میدانی جنگ نیستند و از لحاظ روانی آمادگی مذاکراتی واقعی و نتیجه بخش را ندارند. شواهد نشان می‌دهد بازیگران صحنه سوریه ضمن باز گذاشتن کانال دیپلماتیک، دست خالی از ژنو  باز خواهند گشت تا باز هم شانس خود را روی زمین امتحان کنند. اخبار منتشر شده مبنی بر فعالیت‌های لجستیکی آمریکا در شمال‌شرق سوریه و راه‌اندازی یک فرودگاه نظامی و بلوف جان کری مبنی بر اینکه اگر راه حل سیاسی جواب ندهد، آمریکا برای راه حل نظامی آماده است، ناظر به همین روند است.

وی افزود: عبارت غیردولتی در این لایحه ابهام دارد و اگر توفیقاتی در عرصه مدارس غیردولتی شاهد هستیم مربوط به مؤسسانی است که صرفاً به‌دنبال سود مادی نیستند.

رئیس کمیسیون تعلیم و تربیت شورای عالی انقلاب فرهنگی با بیان اینکه مدارس خصوصی ممکن است امتیازاتی را داشته باشند اما قطعاً چالش‌هایی نیز دارند، افزود: در بحث نظارت بر این مدارس مشکلات زیادی وجود دارد. بهتر است به‌جای غیردولتی واژه خصوصی را به کار ببریم. از سوی دیگر مدارس غیرانتفاعی در حال تبدیل شدن به مدارس سودآور هستند و مؤسسانی که می‌خواهند از موضوع مدرسه‌داری سود ببرند باید خودشان در این زمینه هزینه کنند اما اگر یک فرد فرهنگی که صرفاً به‌دنبال سود نیست و انجام کار تعلیم و تربیت برای او در اولویت قرار دارد در عرصه مدرسه‌داری حضور پیدا کرد باید از او حمایت کنیم.

وی افزود: دولت باید حمایت خود را از مدارس غیرانتفاعی به‌ویژه مدارسی که عملکردشان مثبت است انجام دهد. اما به بخش خصوصی صرفاً مجوز تأسیس مدرسه داده و بر آن نظارت کند تا خلافی رخ ندهد.

رئیس کمیسیون تعلیم و تربیت شورای عالی انقلاب فرهنگی ادامه داد: بهتر است بگوییم مداس غیردولتی به دو دسته خصوصی و غیرانتفاعی تقسیم می‌شوند که مدارس غیرانتفاعی باید از حمایت‌های دولت بهره‌مند شوند چرا که صرفاً به‌دنبال سود مادی نیستند. در حقیقت حمایت‌ها باید از مؤسسان مدارس غیردولتی هدفمند شود و از هر فردی که از در وارد می‌شود حمایت نکنیم.

علم‌الهدی با تأکید بر اینکه دولت باید از مؤسسان مدارس غیردولتی که تجربه موفقی دارند حمایت کند، عنوان کرد: کار تربیتی باید به اهل آن سپرده شود.

وی با طرح این پرسش که آیا مشارکت مردمی را صرفاً باید به خصوصی سازی خلاصه کرد، ادامه داد: در کشور باید سه شاخه مدرسه داشته باشیم تحت عنوان مدارس دولتی، خصوصی و غیرانتفاعی که حمایت ویژه از بخش غیرانتفاعی شود و به بخش خصوصی مجوز و مشوق ارائه شود.
منبع: تسنیم

در همین راستا، روزنامه صهیونیستی یدیعوت آحارانوت در شماره امروز یکشنبه خود به نقل از منابع سیاسی بلندپایه در تل آویو نوشت: آنکارا کان دیزدار سفیر جدید خود در تل آویو را انتخاب کرده است. وی یک دیپلمات کارکشته است که پست های متعددی در دستگاه دیپلماسی ترکیه داشته است. او امروز پست دبیرکلی وزارت خارجه ترکیه را در دست دارد.

علاوه بر این، یدیعوت آحارانوت به نقل از این منابع افزود: بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل در اقدامی که نادر توصیف شده است، گفت وگویی مطبوعاتی با خبرگزاری ترکیه داشت و در آن درخصوص عادی شدن روابط بین دوطرف ابراز امیدواری کرد.

با این وجود، روزنامه صهیونیستی یدیعوت آحارانوت اشاره کرد: نتانیاهو که در کنفرانس اقتصادی داووس شرکت کرد، با احمد داود اوغلو نخست وزیر ترکیه که در این اجلاس شرکت کرده بود، ملاقاتی نداشت.

این روزنامه به نقل از منابع یاد شده افزود: پیش بینی های اسرائیل نشان می دهد که از سرگیری روابط عادی در طول چند روز یا هفته ممکن است انجام شود. برای فهم درست مسائل باید متذکر شویم که چند روز پیش – درسایه انزوای ترکیه و وخامت روابطش با همه کشورهای همجوارش- رجب طیب اردوغان نخست وزیر ترکیه دَم اسرائیل را دید و از تل آویو برای آشتی دعوت کرد. اردوغان در گفتگویش با خبرنگاران تصریح کرد که خاورمیانه از عادی سازی روابط دوطرف سود زیادی خواهد برد. او اویل ماه جاری میلادی نیز گفت همانطور که اسرائیل نیاز به ترکیه در خاورمیانه دارد، ترکیه نیز نیاز به اسرائیل دارد. اردوغان خواهان گام برداشتن در راستای عادی سازی روابط بین دو طرف شد.

اما  این موضع ترکیه نه تنها با برخورد سرد کامل اسرائیل بلکه با تسمخر شدید آن همراه شد؛ بویژه که این موضع  ترکیه شامل شرط شکستن محاصره نوار غزه است؛ امری که انجام آن از سوی اسرائیل محال است. اسرائیل نیز به نوبه خود شروطی را برای ترک ها تعیین کرد. سپس معلوم شد که آنکارا به طور کامل به این شروط – از جمله دست برداشتن از شرط شکستن محاصره فلسطینی ها – تن داده است؛ زیرا این موضوع در تفاهم مورد توافق دوطرف –آنگونه که تل آویو اعلام کرد- نیامد.

شبکه ده تلویزیون اسرائیل به نقل از منابع سیاسی بلندپایه در تل آویو فاش کرد که روابط بین اسرائیل و ترکیه – بعد از دیدار سری روزهای گذشته یوسی کوهین رئیس شواری امنیت اسرائیل و رئیس تازه منصوب شده موساد اسرائیل با فریدون سینزلی اوغلو معاون وزیر خارجه ترکیه در سوئیس- در آستانه تحولی تاریخی است. همین منابع نیز در گفت وگو با شبکه تلویزیون ده اسرائیل وجود یک تفاهم نامه اولیه درباره مفاد آشتی تاریخی بین دوطرف را برملا کردند.

این شبکه تلویزیونی در گزارش خود که سایر رسانه های اسرائیلی آن را بعدا تایید کردند، به مفاد مورد توافق دوطرف اشاره کرد که شامل بازگشت سفرای دوطرف به آنکارا و تل آویو، موافقت ترکیه با لغو شکایت قضایی علیه نظامیان و افسران ارتش اسرائیل در ارتباط با حمله اسرائیل به کشتی مرمره در ماه مه سال 2010 ، موافقت اسرائیل با تاسیس صندوقی خیریه برای زیان دیدگان کشتی مرمره و آمادگی ترکیه برای جلوگیری از آنچه این منابع سیاسی بلندپایه در تل آویو آن را فعالیت های تروریستی علیه اسرائیل از خاک ترکیه خواندند، است.

مفاد مورد توافق دوطرف همچنین شامل موافقت ترکیه با عبور خط لوله گاز اسرائیل از طریق خاک ترکیه، جلوگیری از ورود و اقامت صلاح العاروری از رهبران جنبش حماس در ترکیه است؛ خصوصا که اسرائیل العاروری را به طراحی عملیات نظامی علیه خودش در مقر اقامتش در آنکارا متهم می کنند. در پایان نیز، این منابع در تل آویو بر موافقت دوطرف برای بحث و گفت وگو درباره خرید گاز اسرائیل از سوی ترکیه تاکید کردند.

بعد از افشای تفاهم نامه یاد شده، رسانه های اسرائیل به توضیع مفاد و تکمیل آن پرداختند. روزنامه صهیونیستی هاآرتص تاکید کرد که عبارت جلوگیری از فعالیت های تروریستی در خاک ترکیه بدان معنا است که آنکارا با شرط اسرائیل برای جلوگیری از فعالیت های حماس در ترکیه به طور کلی موافقت کرده است. این امر همچنین به معنای اخراج صالح العاروری است که اسرائیل وی را به آنچه “فعال کردن و حمایت مالی از هسته های تروریستی” در کرانه باختری می خواند، متهم می کند. این روزنامه به نقل از یک منبع اسرائیلی بلندپایه نوشت که تل آویو با پرداخت 20 میلیون دلار به قربانیان ترک که در کشتی مرمره در سال 2010 میلادی جان خود را از دست دادند، موافقت کرده است.

اما مهمترین نکته، همان عاری بودن این تفاهم نامه دوجانبه از شرط اصلی آنکارا است که در طول سالهای گذشته بر آن پافشاری می کرد و همین امر هم مانع از برقراری آشتی بین آنکارا و تل آویو شد؛ یعنی برداشته شدن محاصره نوار غزه. حتی اردوغان چند روز پیش این شرط را (برداشته شدن محاصره غزه) به عنوان یک شرط اساسی برای عادی سازی روابط در چارچوب بیانیه همنوایی با تل آویو مطرح کرد. این تفاهم نامه بدان معناست که اسرائیل شروط خود را همانطوری که بود، تحمیل کرد؛ درحالی که ترکیه از یکی از مهمترین شروط خود(رفع محاصره غزه) دست برداشت.

یوسی کوهین با ترک ها به عنوان رئیس شورای امنیت اسرائیل مذاکره کرد؛ درحالی که وزارت خارجه اسرائیل که هدایت آن را خود بنیامین نتانیاهو برعهده دارد، در میسر مذاکرات غایب بود و به نوشته هاآرتص، فقط از طریق گزارش های رسانه ها، از مسئله مطلع شده است.